Müslim ve Ebû  Dâvud, Alkame’den rivayet ediyorlar: «İbn-i Mes’ûd’a sordum:

  • Cin gecesi hiç biriniz Hz. Peygamberle beraber bulundu mu?
  • Hiç birimiz bulunmadık, lâkin bir gece Hz. Peygamberle beraber bulunuyorduk. Bir ara o bizden kayboldu. Vadilerde ve kuytu yerlerde onu aramaya başladık. Bir suikast’a uğradığını sandık; gayet korkulu bir gece geçirdik. Sabah olunca Hira yönünden çıkageldi. Dedik ki:
  • Ey Allah’ın Resûlü! Seni kaybettik; aradık, lâkin bulamadık. Sorma çok korkulu bir gece geçirdik.
  • Bana cinlerin Tebliğcisi geldi. Onunla beraber gidip kendilerine Kur’ân okudum, diye izahat verdiler.

Bunun üzerine bizi götürüp onlann yerlerini ve o- caklarmı gösterdi. Sonra ondan azık istediler; onlara şöyle buyurdu :

  • Elinize geçen ve üzerine Allah’ın ismi anılan her kemik sizin içindir. Hayvanlarınız için de alâf artıklan azık olarak tahsis edilmiştir. Resûlüllah sonra bize karşı şöyle buyurdu: Şu ikisi ile taharetlenmeyin! Çünkü onlar kardeşlerinizin yiyeceğidir.»
  • İmâm Ahmed, bu hadîsi şu ilâve ile rivayet etti: «Mekke’de ondan azık istediler. Onlar Cezîre cinleri idi.»
  • Hadîste anlatılan gece diğer hadîste anlatılan gece değildir. Çünkü o gece Peygamberimiz bizzat cinlere gideceğini bildirmiş ve İbn-i Mes’ûd ile birlikte gitmiştir. Sonra gözünden kaybolmuş bilâhare İbn-i Mes’ûd’un yanına dönmüştür.

Beyhakî, (Delâil’ün – Nübüvve) adlı kitabında şöyle anlatıyor:

«Aslen Şamlı olan Ebû Osman b. Seleme El – Huzaî bize bildirdi ki : Abdullah b. Mes’ûd, Resûlüllah (S.A. V.)’in ashabına şöyle buyurduğunu duymuş: «Cinlerin işini merak eden varsa benimle gelsin! Fakat benden başka hiç kimse Allah’ın Resûlü ile gitmedi. Beraberce yürüdük. Mekke’nin tepesine gelince (mübarek) ayağı ile bir çizgi çizdi. Ve orada oturmamı emir buyurdu. Sonra kendileri yürüdü ve biraz sonra ayakta Kur’ân okumaya başladı. Etrafını kalabalık bir halk sardı. Onu göremez ve duyamaz oldum. Sonra bulut gibi dağılıp gittiler; içlerinden bir grup kalmıştı. Sabah olunca Resûlüllah (S.A.V.) yanıma gelip orada kalan grubun ne yaptığını sordu. İşte onlar bunlardır, yâ Resûlallah, dedim. Eline kemik ve tezek alıp azık olarak onlara sundu. Sonra kemik veya tezekle tahareti yasakladı.

Bâzı rivayetlerde kayıt şöyledir: «İbn-i Mes’ûd dedi ki: Cinler Allah’ın Resûlüne (S.A.V.):

  • Senin Allah Elçisi olduğuna kim şehadet eder? diye sordular. Yanında bir ağaç bulunmaktaydı. Hz. peygamber (S.A.V.) onlara:
  • Evet dediler! Bunun üzerine Peygamber (S.A. V.) ağacı çağırdı. Ve ağaç hemen oraya geldi. (İbn-i Mes’ûd ağacın dallan âdeta yürüyordu, dedi.) Hz. Pey-

gamber ağaca : Benim Allah’ın resûlü olduğuma şeha- det getirir misin? diye sordu. Ağaç :

  • Şehadet ederim ki, şüphesiz ¿¿en Allah’ın resû- lüsünL» cevabım verdi.

Bey haki, sahih hadîsteki: «Ona bizden hiç kimse arkadaşlık yapmadı» sözü Hz, Peygamberin (S,A.V.) onlara Kuran okumak için gitmesi haline hami edilir, dedi. Ne var ki, bu hadîsteki durum diğer sahih hadîste rivayet edilen «Onu kaybettik; bir suıskasd’a uğramasından korktuk» kaydına uymamaktadır. Şu halde bu iki hadîs ayrı ayrı olaylar hakkında olsa gerek. En iyi bilen Allah’tır.»

İbn-i Mes’ûd’uıı «onu kaybettik; aradık ve o gece korkulu bir gece geçirdik» sözü yalnız kendisinin Hz. Peygamber’i kaybettiğine, aradığına ve korkulu bir gece geçirdiğine delâlet eder. Lâkin bu yukarıdaki izaha t muzla bağdaşmamaktadır. Çünkü biz diyoruz ki:

Cin gecesi bir değil; müteaddit idi. İki hadîsin mânası, ancak böyle düşündüğümüz zaman sahih olur.

Süheylî’nin sözüne bakılırsa, Cin gecesi müteaddit değil; bir idi. Bu bahis, uzun usun düşünme ve araştırmayı icap ettiriyor. En iyi bilen Allah’tır.

Şurası bir gerçektir ki, cinlerin Hz. Peygamber’e gelişi birden fazladır. Mekke’de geldikleri gibi Hicretten sonra Medine’de de gelmişlerdir. İbn-i Mes’ûd onunla, Medine’ye gelişlerinde beraber bulunmuştur. Nitekim el – Hâfız Ebû Nuaym’in «Delâil En – Hübüvve»’de rivayet ettiği hadîs buna delâlet etmektedir. Amr b, Geye- lâa Es-Sakafî der ki: «Abdullah b. Mes’ûd’a geldim: Duyduğuma göre cinlerin geldiği gece sen Resûlüllaîı (S,A,V,) ile berabermişsin, doğru mu? dedim, «Evet,» dedi, «Öyleyse nasıl oldu bana anlat» dedim. Şöyle izah etti: «Suffa ehlinden her biri, yanma yemek yedirecek

birer arkadaş  aldı. Ben terk edildim. Beni kimse almadı. Resûlüllah (S.A.V.) yanımdan geçerken; «Bu kim?» diye sordu. «Ben İbn-i Mes’ûd’um» dedim. «Sana bakmak için kimse almadı mı?» diye sorunca; «Hayır!» dedim. «Öyleyse benimle gel, belki sana bir şeyler bulabilirim» dedi. Onunla gittim. Nihayet Ümm-i Seleme’- nin evine geldik. Bana; «Sen burada dur!» diyerek kendisi ailesinin yanma girdi. Bir câriye çıkarak dedi ki: «Ey İbn-i Mes’ûd! Allah’ın Resûlü (S.A.V.) senin için yiyecek bir şey bulamadı, haydi yerine dön!» Ben de Mescid’e döndüm. Mescid’in taşlarını toplayıp yastık yaptım. Ve elbiseme bürünüp yattım. Aradan çok geçmeden câriye geldi: «Ey İbn-i Mes’ûd! Allah Resûlünün (S.A.V.) dâvetine icabet et!» dedi. Onu takib ederek, «belki yiyecek bir şey bulurum,» diye ardmdan gittim. Önceden gittiğim yere vasıl olunca, Allah’ın Resûlü (S. A.V.) elinde bir hurma çubuğu olduğu hâlde çıkıp ha- fifçe göğsüme, şöyle diyerek vurdu: «Haydi Benimle gel! Nereye gidersem geleceksin!»

  • Maşaallah, dedim. Hz. Peygamber de sözünü üç kere tekrarladı. Onun her tekrarlayışım «Maşaallah» ile karşıladım. Beraberce yürüdük. (Bakî El-Ğarkad)’e gelince sopasıyla bir çizgi çizdi ve «burada otur; ben gelinceye kadar hiç bir yere ayrılma!» dedi. Kendisi yürüdü “Beri ardından, hurmalıkların arasmttan kendisini görüyordum. Etrafı, görebildiğim kadarıyla kapkaranlık toz, duman etrafı kaplamıştı. Korktum. İçimden: «Galiba bunlar Havazin kabilesidir. Resûlüllah’ı öldürmek için ona tuzak kurdular. Evlere koşup insanlardan yardım istiyeyim.» dedim. Sonra Resûlüllah (S.A.V.) in: «Ben gelinceye kadar buradan ayrılma» sözünü hatırladım. Resûlüllah’m asasıyla işaret ederek onlara, «oturun» dediğini duydum. Ouurdular. Şafak sökerken ayrılıp gittiler. Hz. Peygamber (S.A.V.) geldi ve bana: «Benden sonra uyudun mu?» diye sordu. «Hayır, önceleri korkmuştum. Havazin kabilesinin seni öldürmek için tuzak kurduklarım sanmıştım. Gidip evlere haber verip sana yardım etmek için çağırayım demiştim. Fakat asanızın sesini duyunca rahatladım. Sabredip sizi bekledim. Gördüğünüz gibi yerimden hiç ayrılmadım» dedim.
  • Bir şey gördün mü? buyurdu.
  • Beyaz elbiselere bürünmüş siyah adamlar gör- düm, dedim.
  • İşte onlar Nusaybin cinlerinden bir hey’et idi. Gelip benden yiyecek istediler, onlara kemik’ tezek ve” alaf kalıntıları verdim, buyurdu.
  • Bu onlara ne fayda temin eder ki? dedim.
  • Nasıl etmesin ki. kemik aynı eskisi gibi üzeri etli olur. Tezek eski halini alıp tâne oluverir. İçinizden hiç kimse kemik ve tezekle taharetlenmesin, buyurdu.

Cinlerle buluştuğu bu gece, Medine’de vuku bulmuştu. İbn-i Mes’ûd beraberinde bulunmuş; «Baki El – Gerkad) ’de kendisine gösterilen bir yerde oturup Hz. Peygamber (S.A.V.)’in dönüşünü beklemiştir.

İmam Ahmed, Abdurrezzak vasıtasıyla Abdullah b. Mes’ûd’dan nakl ediyor: «Cin hey’etinin geldiği gece Resûlüllah (S.A.V.) ile beraberdim. Derin bir nefes aldılar ve :

—- Neniz var ey Allah’ın Resûlü? dedim.

  • Kendi nefsime ölümü haber verdim, buyurdu.
  • Yerine halife bırak, dedim.
  • Kimi? buyurdu.
  • Ebû Bekir’i dedim. Sükût buyurdular. Biraz sonra yine derinden bir nefes aldı. Kendilerinden sordum :
  • Anam babam sana feda olsun ey Allah’ın elçisi! Neyin var? dedim.
  • Kendi nefsime ölümü haber verdim, ey İbn-i Mes’ûd! buyurdu.
  • Yerine halife bırak, dedim.
  • Kimi buyurdular.
  • Ömer’i dedim, sükût ettiler.

Biraz sonra yine derin bir nefes aldılar. Kendilerine sordum:

  • Neniz var ey Allah’ın Resûlü? diye.
  • Nefsime, ölümü haber verdim, ey İbn-i Mes’ûd! buyurdu.
  • Yerine halife bırak, dedim.
  • Kimi? buyurdu.
  • Ali’yi dedim.
  • Nefsim yed-i kudretinde olan Allah’a kasem ederim ki, ona itaat ederlerse Cennet’e girerler.» buyurdu.

Görüldüğü  gibi bu hadîs, onun Medine’de olduğunu zikretmedi. Oysa onun Medine’de olduğu meydan- daır. Hz. Ali o zaman halife olacak yaşta değildi. Çünkü o, o zamanlar gayet gençti. Zira o, kırkıncı Hicrî yılının Ramazan ayında, elli sekiz yaşında olduğu halde Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur.

Bazılarına göre; o, altmış üç yaşında vefat etmiştir. Yukarıda anlatmıştık. Cin gecesi, Mekke’de, Hicretten üç yıl önce vuku’  bulmuştur. İmam Ali’nin yaşı o zamanlar onbeş, ilâ yirmi arasında idi.

El-Hafız Eb’ul-Kasım, İbn-i Asâkir der ki: Onun doğumu, Fil hâdisesinden otuzüç sene sonrasına rastlar. Buna göre, Cin gecesi onun yaşı yirminin altındadır. Hazreti Ebu Bekir ile Ömer’e nisbetle o zamanlar daha genç sayılırdı. Onun için onlarla birlikte halifeliğe namzet gösterilemezdi. O tarihte onun için dedik ki: Cin Gecesi Olayı Mekke’de değil; Medine’de vuku’ bul-

muştur. Bunu Peygamberimizin «Nefsime ölümü haber verdim» sözü  teyid etmektedir. Bu sözü, vefatına yakın bir zamanda söylemiş  olsa gerek. Bundan sonra Ebu Nuaym’ın rivayet ettiği bir hadîse rastladım. O hadîsde de istihlâf meselesi anlatılıyor. Kıssanın da Mekke tepesinde cereyan ettiği anlaşılıyor. İlerde bunun bahsi gelecek. Bu husus, biraz önce anlattıklarımıza uymamaktadır.

Cin hey’eti bir kere daha Hz. Peygamber Medine’de iken gelmiştir. O toplantıdsTZübevr b. Avvam da bulunmuştur. Allah’ın Resülü (S.A.V.) ona baş parmağı iİe bir çizgi çizip bunun ortasında otur demişlerdir.

Zübeyr b. Avvam’dan (R.A.) nakl ediliyor: «Re- sûlüllah (S.A.V.) kendi mescidinde sabah namazını kıldırdı. Namazdan fariğ olduktan sonra:

  • Bu gece hanginiz benimle, Cin hey’etinin yanına gidecektir? diye sordu. Hiç kimse birşey söylemedi. O, sözünü üç kere tekrarladı. Sonra bana gelip elimden tuttu. Onunla beraber yürümeğe başladık. O kadar yürüdük ki, Medine’nin dağlan, tepeleri arkamızda kaldı. Nihayet açık bir yere ijıdik. Bir de ne göreyim: Gayet uzun, mızrak gibi adamlar ayaklarından yukarı beyaz elbiseler giyinmiş duruyorlar? Onları görünce korkudan beni bir titreme aldı; dizlerim tutmaz oldu. Onlara yaklaşınca Allah’ın Resûlü (S.A.V.) ayağının bas par- mağı ile bir daire çizdi ve bana bunun ortasında otur, dedi. Oturunca içimde hiç bir korkuve şüphe kalmadı. Resûlüllah (S.A.V.) benimle beraber onların arasına’ girdi ve Kur’ân okudu. Onlar sabah oluncaya kadar orada kaldılar. Sonra yanıma gelip «haydi bana yetiş!» dedi. Onunla epeyce yürüdükten sonra bana dönerek:
  • Nasıl, onların bulunduğu yerlerde bir şey görebiliyor musun?» diye sordu.
  • Evet, gayet kalabalık bir topluluk görüyorum, dedim. Bunun üzerine mübarek başını yere eğip biraz kemik ve tezek toplayıp onlara attı. Ve bana:
  • İşte bunlar Nusaybin Cinlerinden bir heyet idi. Kalabalık bir hey’et bana gelip Kur’ân dinlediler ve benden azık istediler. Ben de onlara, azık olarak bütün kemikleri ve tezekleri tahsis ettim, buyurdu.

Zübeyr dedi ki: Kemik veya tezekle taharetlenmek asla caiz değildir. Hadîs bilginlerinin bildirdiklerine göre, bu hâdise, İbn-i Mes’ûd’un bulunduğu hâdiseden başkadır. Çünkü İbn-i Mes’ûd’un hâdisesi, Baki’ el-Gar- kad’da vuku’ bulmuştur. Bu ise Medine dağlarının ötesinde vaki’ olmuştur. Şu hâlde hadîslerden anlaşılıyor ki, cinlerin Hz. Peygamber’e gelmeleri bir değil, birden fazladır. Onlar, hem Mekke’de, hem de Medine’de gelmişlerdir.

El-Hafız Ebû  Nuaym anlatıyor: Biz deriz ki; Hz. Peygamber, Ebû Tâlib’in vefatından sonra oriun desteğini yitirince, Kureyş büyüklerinden destek bekledi. Fakat onlar ona hiç bir yardımda bulunmadılar. Bu yüzden Tâif’e, dayılarının yanma gitmek zorunda kaldı. Fakat ne yazık ki, orada, Mekke’de karşılaşmadığı daha büyük bir zorlukla karşılaştı. Çünkü oranın halkı kendilerine, Mekke’dekilerden daha sert ve kaba davrandılar. Hz. Peygamber Tâif ten gayet mahzun ve mu- kedder olarak geri döndü. Tam o sırada Allah Cebrail ile birlikte O’nun azmini ve metanetini takviye etmek için dağların kırallarmı gönderdi. Kendileri çok merhametli oldukları için Tâiflilere karşı hiç bir kötülük düşünmedi. Yalnız onların kendisine yardımcı kalmasını, onlardan kendi dinini kabul edecek insanlar bulunmasını Allah’dan niyaz etti. Bunun üzerine Yüce Allah Cinlerden bir taifeyi, ona Kur’an dinletmek için gönderdi. Onların gelişlerini bir ağaç haber verdi. Böylece

Allah’ın ona yardım edeceği ve hayatta zaferden zafere koşacağı müjdeleniyordu kendilerine..

İnsanlar ve cinlerden bir çok kimseler, binlerce, on- binlerce hattâ yüz binlerce varlıklar O’nun Peygamberliğini kabul edecek ve O’na uyacaktı. Bütün bunları Allah ona bildirmişti. Tabiî inanmayanlar da olacaktı, onları da bildirmişti. İnanmayanların cezaya çarptırılacaklarını da bir bir anlatmıştı, Nebisine… Karşılaştığı eza ve cefalar hep onu imtihan etmek içindi. Bu imtihan sayesinde derecesi kat kat yükselecekti. Bundan da haberdar edilmişti O…

Nihayet bunların hepsi tahakkuk etti. Allah O’na: «Peygamberlerin haberlerinden, senin yüreğini sabit küacak haberleri bir bir sana anlatıyoruz»  buyurdu.

Gerçekten de öyle olmuştu. Çünkü ona gelen cinler birer peygamber gibi gerçekleri bildirmek için, ka- vimlerine dönmüşlerdir.

Bazılarına göre, Hz. Peygamber (S.A.V.)’e gelen hey’et üçyüz kişi idi. Her birerleri kavimlerini irşat etmek üzere dönmüştür. Üç ay sonra bir çok Cinleri Müslüman ederek ve yanlarına alarak Mekke’ye geldiler ve Hz. Peygamberin kendilerine okuduğu Kur’ân’ı dinlediler. Hz. Peygamber (S.A.V.) onların her türlü anlaşmazlıklarını halletti. Dargınlarını barıştırdı. Birbirlerine kucaklaştırdı. Ondan azık istediler. Hz. Peygamber de onlara her kemiği (etli olan), her tezeği (eski halindeki tane olmak şartıyla) azık olarak tahsis etti.

İşte Hz. Peygamberin (S.A.V.) bu hareketleri, o- nun gerçek bir peygamber olduğunu gösteriyordu. Ondan bütün cinler haberdar edilmişlerdir.

Ve yine İbn-i Mes’ûd ile Zübeyr’e çizdiği daireler (fe, birer alâmet ve mu’cize idi. Çünkü onun sayesinde onlar, korktuklarından emin olmuşlardı. Kendilerine daire çizildikten sonra Cin saldırılarından tam mâna- siyle emin bir halde oturmuş, Resûlün (S.A.V.) dönüşünü beklemişlerdir.. AİkamalîTn ccİÜn ged&sı ıbn-i Mes’ûd. Resûlüllahla (S.A.V.) beraber değildi.» sözünü şöyle yorumlamak lâzımdır. Yâni Resûlüllah (S.A.V.) cinlere Kur’ân okurken, onların ihtilâflarını hallederken îbn-i Mes’ûd yanlarında bulunmamıştır. Yoksa İbn-i Mes’ûd, kendisine çizilen dairede bulunmadı, demek değildir bu. Zübeyr’in anlattıkları da mümkündür. Çünkü Hicretten sonra cinlerden bir taife Medine’ye de gelmiş; Mekke’de olduğu gibi Allah’ın Resûlü (S.A.V.) onlara da Kur’ân okumuş, meselelerini halletmiştir.

Amr b. Geyelan’m nakl ettiği «Hz. Peygamber (S.A. V.) Medine’de cinlerle beraber buluşmuştur.» sözü, Mek- ke’dekinden başka bir taifenin kendisiyle buluştuğu anlamına hami ederiz. Çünkü .cinler de Hz. Peygamber (S.A.V.) Je insanlar gibi aynen fevç fevç, kabile kabile gelip müslüman olmuşlardır. Gelen her taifeye Hz. Peygamber (S.A.V.) Kur’ân okumuş, kemik ve tezekle onları azıklandırmıştır. Tabiî cinlerden de küfürde sebat eden, İslâmiyeti kabul etmeyenler bulunmuştur. On- lardan da aynı insanlardan olan kâfirler gibi Hz.Pey- gambere ve Müslümanlara sataşanlar olmuştur. Nitekim Ebu Hüreyre’den nakl edilen şu hadîs buna delâlet ediyor :

«Cinlerden bir ifrit dün gece benim namazıma mâni olmak için geldi. Allah’ın verdiği bir güçle onu kendimden uzaklaştırdım. Mescid’in duvarlarının birisine, sabahleyin hepiniz onu göresiniz diye bağlamak istedim. Fakat kardeşim Süleyman’ın: (Rabbim beni bağışla bana öyle bir hakimiyet ver ki benden sonra hiç kimse ona lâyık olmasınL.) duasını hatırladım da onu perişan bir halde salıverdim.» Bu, Ebû Bekr b. Ebî Şey- be’nin Şebabe b. Suvar’dan nakl etmiş olduğu rivayettir.

İmam Ahmedln Muhammed b. Cafer’den nakl ettiği rivayet ise: «Allah onu perişan, ümitsiz bir halde reddetmiştir.» şeklindedir.

Nadr b. Şümeyl’in rivayetinde ise kayıt söyledir: «Cüılerden bir ifrit düıı gece namazımı kesmek için önüme geçti. Fakat Allah onu ümitsiz ve perişan bir halde geri çevirdi.» Ravilerin her biri bu hadîsi Şûbe, Muhammed b. Ziyad tankı ile Ebû Hüreyre’den rivayet etmişlerdir. Cinlerin Hz. Peyganıber’e (S.A.V.) sataştıklarını anlatan hadîsler inşaallah ilerde kendine has bir mevzuda gelecektir.

Mekke ve Medine’nin dışında da Cinler’in Hz. Pey- gamber’e geldikleri olmuştur. Bilâl b. Hâris’ten rivâyet ediliyor: Allah resûlü ile birlikte bazı yolculuklarda bulunduk — def-i hacet için hazırlandı; def-i hacet yapacağı zaman bizden uzaklaşırdı— Ona biraz su getirdim. Yanında bir takım adamların yüksek sesle münakaşa yaptıklarını duydum. O güne kadar öyle bir şey duymamıştım. Dönünce bana «Yanında su var mıdır?» diye sordu. «Evet» dedim.

  • İyi yapmışsın, dedi ve benden suyu alıp abdest aldı. Kendilerine dedim ki:
  • Ey Allah’ın Resûljü! Dillerinden anlamadığım bir takım adamların gürültülü seslerle yanında münakaşa yaptıklarını duydum; neydi bu?
  • Müslüman cinlerle müşrik cinler arasında ihtilâf çıkmış, benden aralarını bulınaifli rica ettiler. Bunun üzerine Müslüman olanları kalın ağaçların bulunduğu bir yere; müşrikleri de kuytu yerlere yerleştirdim.

Bu hadîs, sekizinci bab’ta, cinlerin yurdunu anla- tırken geçmiştir. Orada bu hadisin rivayet şekillerini de anlatmıştık. İbn-i Mes’ûdn’un, Mekke’de El – Hucûn gecesinden başka bir gece böyle bir olaya daha şahit olduğunu isbat eden hadîslerden birisi de şudur: «Ebû Abdillah el – Cellelî, Abdullah b. Mes’ûd’dan nakl ediyor: Allah’ın Resûlü (S.A.V.) Cin gecesi beni alıp beraberinde Mekke’nin tepesine götürdü. Bana bir daire çizerek: «Buradan sakın ayrılma!» dedi. Sonra dağların eteğine gitti. Bir de baktım ki bir takım adamlar dağların tepelerinden inip onunla benim arama girdiler. Kılıcımı çektim. Şunlarm boynunu vurup da Re- sûlullah’ı kurtarayım dedim. Fakat onun «Ben gelinceye kadar buradan ayrılma!» sözünü hatırlayınca yerimden ayrılmadım. Nihayet şafak söktü, Hz. Peygamber (S.A.V.) yanıma geldi. Ben hâlâ ayaktaydım. Bana «Hâlâ böyle duruyor musun?» dedi. «Bir ay bekleşeni bile siz gelene kadar yerimden ayrılmazdım.» dedim. Sonra, önceden yapmasını içimden geçirdiklerimi ona haber verince şöyle dedi :

<c—  Şayet yerinden çıksaydm kıyamete kadar bir daha buluşamazdık.» Sonra mübarek parmaklarını parmaklarımın içine koydu ve dedi ki: Cinlerin ve insanların bana inanacakları vâd edildi. İnsanlara gelince bana iman etmişlerdir. Cinlere gelince işten gördün. Artık fazla yaşamam!» Bunu duyunca kendilerine «Ey Allah’ın resûlü! Yerine Ebu Bekimi tayin etmez misin?» dedim. Çekindiler. Bu sözüme muvafakat etmediğini görünce :

  • Pekâlâ öyleyse Ömer’i tayin et! Dedim. Yine çekindiler. Buna muvafakat etmediğini görünce;
  • Ey Allah’ın Resûlü öyleyse Ali’yi yerine tayin

et! dedim.   İşte oldu! Kendinden başka nıâbud olmayan Allah’a kasem edenim ki, eğer biat edip ona itaat ederseniz, Cennet’e girersiniz, dedi.

Beyhakî, Ali b. Ribah vasıtasıyla Abdullah b. Mes’- ûd’dan nakl ediyor: Resûlüllah (SA.V.) beni beraberinde aldı. Ve şöyle buyurdu :

  • Kardeş ve amca çocukları olarak on beş kadar cin bu gece bana gelecekler; ben de onlara Kur’ân okuyacağım. Onunla önceden kararlaştırdığı yere gittik. Bir çizgi çizerek beni orada oturttu. Ve buradan ayrılma, dedi. O geceyi orada geçirdim. Nihayet Allah’ın Re- sûlü (S.A.V.) selıer vaktinde elinde büyük bir kemik, tezek ve kara balçık bulunduğu halde geldi. Ve bana şöyle dedi:
  • Helaya gittiğin zaman bunların hiçbiri ile taharetlenme! Sabah olunca şimdiden Resûlüllalı’ın bulunduğu yere gitmeyi kararlaştırdım. Gittim, baktım ki altmış kadar deve orada çöküp iz bırakmış.»

Abbas ed-Dûrî  anlatıyor: cEb’ul – Cevza, Abdullah b. Mes’ûd’dan rivayet etmiştir: Cin gecesi Hz. Peygamberle birlikte yürüdük. Nihayet    el – Hacûn’a gelince bana bir çizgi çizdi; kendisi onlara doğru ilerledi. Kalabalık bir cin taifesi etrafını çevirdi. «Verdan» adında reisleri dedi ki: «Şimdi ben onları senin yanından uzaklaştırırım.» Hz. Peygamber şu cevabı verdi:

  • «Allah’ın izni ile hiç kimse bana bir şey yapamaz!»

Beyhaki, Eb’ul – Melîh el – Hüzelî’den nakl ediyor: «O Ebu Ubeyde’ye bir mektup yazarak İbn-i Mes’ûd’la gittiklerinde Allah’ın Elçisi (S.A.V.) cinlere nerede Kur’ân okuduğunu sordu. O da ona: «El – Hacûn denilen bir vadide okudu» diye cevap verdi.

Bu hadîslerden anlaşılıyor ki, Cinlerin gelme olayı altı defadır.

  1. — Birincisinde (Suikasta uğradığı sanıldı) ibaresi vardır.
  2. — Bu olayın Hacûn’da olduğu anlatılmaktadır.
  3. — Mekke tepelerinde dağların eteğinde olmuştur, denilmektedir.
  4. — Bu olayı Bakî el-Garkat’de vuku bulduğu anlatılmıştır. Bu üç gecede de İbrı-i Mes’ûd’un bulunduğu ve ona bir çizgi çizildiği kaydı vardır.
  5. — Olay Medine haricinde Zübeyr b. Avvam’m da hazır bulunduğu bir yerde cereyan etmiştir.
  6. — Bilâl b. Hâris’in hazır bulunduğu bir yolculukta cereyan etmiştir.

Câbir b. Abdillah’dan nakl ediliyor: «Allah’ın Re- sûlü (S.A.V.) (Er-Rahman) sûresini okumuş ve hatm etmiştir. Sonra da «Ben Cinlerin sizden daha iyi dinleyip cevap verdiklerini gördüğümde hayret ettim doğrusu, onlara (Rabbiııizin hangi ni’metlerini yalanlıyorsunuz?) mealindeki âyetini okuyunca şöyle dediler: «Rab- bimizin İliç bir ııi’metini yalanlamıyoruz. Hanıd sana mahsustur.» Bu hadîsi Beyhakî Câbir’den başka bir ve- cihle rivayet etmiştir.