îbn-i Eb’id-Dünya anlatıyor: Hadis âlimlerinden bâzıları Şevde b. El – Esved’den nakl etmişlerdir: «Ebıı Halife el-Abdî dedi ki: Küçük bir oğlum vardı. O ölünce ziyadesiyle üzülmüştüm. Uykum kaçmıştı. Bir türlü gözüme uyku girmiyordu. Bir defasında yatağıma u- zanmış, oğlumu düşünüp dururken evin bir köşesinden:

«— Esselâmü aleyküm ve rahmetullah, ey Halife!» diye bir ses duydum. Çok korkmuştum. «Ve aleykümüs- selâm» diye mukabele ettim. Sonra Al-i İmran sûresinin sonlarını okumaya başladı. (Ebrâr için Allah katındaki daha hayırlıdır) mealindeki âyeti sonuna kadar okuyup bitirdi ve :

  • Ya halife, diye seslendi.

•— Buyur, dedim.

  • Ne istiyorsun yâni, herkes ölecek de senin oğlun mıı yaşayacak? Allah katında sen, Hazreti Mu- hammed (S.A.V.) den daha makbul müsün ki, oğlu İbrahim ölmüştür de sadece, (Kalp mahzun olur, göz yaşarır), demiştir ve şikâyette bulunmamıştır, dedi. Herkes ölürken senin oğlun mu yaşayacak? Allah’ın işine ne karışıyorsun? Eğer ölüm olmasaydı, insanları yeryüzü almazdı. Cefâ olmasaydı saf anın kadrini kim bilecekti? Bunu bırak da söyle, bir ihtiyacın var mı? dedi.
  • Kimsin sen? (Allah sana rahmet etsin) dedim.
  • Senin cin komşularından biriyim, diye cevap verdi,