Ayetler Hakkında Şahsi Fikir Beyan Edilebilir Mi?

Ayetler Hakkında Şahsi Fikir Beyan Edilebilir Mi?

 

Efendimiz [sallallahu aleyhi ve sellem]‘den rivâyet ediliyor:

Cündeb [radıyallahu anh] anlatıyor:

“Resûlullah [aleyhissalâtu vesselâm] buyurdular ki: “Kim Kitâbullah hakkında şahsî re’yi ile söz ederse, isâbet bile etse hatâdadır.”

Kaynaklar: Ebu Dâvud, İlm, 5 (3652); Tirmizî, Tefsir 1, (2953).

*Rezîn şu ilâvede bulunmuştur: “Kim re’yi ile söz eder de hata ederse küfre düşer.”

AÇIKLAMA;

Kur’ân’ın gerek lâfzı üzerine ve gerekse lâfzın ifade ettiği mâna üzerine, aklına dayanarak beyanda, yorumda bulunmak Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) tarafından yasaklanmış bulunmaktadır. Vardığı yorumda isabet etse bile şerî bir ruhsatı olmadığı için hatâlı bir iş yapmış olmaktadır. İmam Gazâlî şöyle der: “Şeriat koyucusunun (Allah) elfâzını Batınîlerin yaptığı gibi zâhirinden hareketle daha önce (Selef’in) zihnine inmemiş meseleleri yorumlamaya kalkmak büyük felâketlerden biridir. Zira Kur’ân-ı Kerîm’i anlama işinde -bizzât şeriat koyucusundan (Hz. Peygamber) yapılan nakle dayanmadan ve öyle yapılmasında zaruret olduğunu gösteren aklî bir delil bulunmadan- sırf zâhire göre hareket edip yorum yapmak haramdır.”

Kur’ân’ı tefsir edebilmek için, başta Arabça ile alâkalı ilimlerden başka, bedî, beyan gibi edebiyata, tefsir, hadîs, fıkıh, nâsih mensuh gibi şeriata, Kur’ân’a müteallik on beş kadar ilim bilmek gerekmektedir.(12)

Esasen Kur’ân’ın re’yle tefsiri, tefsir metodları çerçevesinde düşünülünce en son sırada yer alır. Alimler: 1- Kur’ân’ı Kur’ân’la, 2- Kur’ân’ı Sünnetle, 3- Başta Ashab olmak üzere selefin re’yi ile tefsiri esas alıp, en son sırada gerekli ilmî formasyona sâhip kişinin re’yine belli kayıtlarla cevaz verirler.

Elbette Şia’nın yaptığı üzere bu metoda uymayan, hevaya göre yapılan tefsirler merduddur, kabul edilmez. Sözgelimi , Hz. Musa ile Firavun kıssasında Hz. Musa’yı kalb, Firavun’u nefis olarak yorumlayanlar olmuştur. Bunda naklî delile dayanmadıkları için merduddur.

Türbüştî, bunda reddedilen re’yden maksadın, Kur’an ve sünnetle ilgili ilimlere istinad etmeyip sırf aklına dayanarak söylediği sözler olduğunu belirttikten sonra der ki: “Tefsîr ilmi, ulemanın ağzından alınır. Nitekim Esbâbu’n-Nüzûl, Nâsih, Mensuh ilmi böyle alınmıştır. Tefsirin diğer bir kaynağı imamların -Arab dilinin hakikat, mecaz, mücmel, mufassal, âm, hâs gibi meselelerle ilgili kaidelerine dayanarak- ortaya koydukları te’vîl ve akvâllerdir. Bu iki temele dayanan müfessir, usûlü’ddinin iktiza ettiği çerçeve dâhilinde konuşmaya, te’vîle muhtaç ayetleri te’vîl etmeye tevessül eder. Ortaya koyduğu te’vîlin mûteber olması, Kur’ân-ı Kerîm’in zâhirine muvafık düşmesine, bu zâhirden “sahihtir, doğrudur” diye tasdik ve şehâdet görmesine bağlıdır. Bu şartları eksiksiz yerine getirmeyen kimselerin sözleri terkedilir. Şartları yerine getirmeden söyleyeceği sözde isabet etse bile, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) tarafından “hatakar” olduğunun söylenmesi, yolunun yanlışlığını ifâdeye kâfidir.

Müctehid ile mütekellif (müctehid taslağı), arasında ne büyük mesâfe var: Müctehid hata da etse me’cûr (sevâba mazhar) iken mütekellif isâbet bile etse müznibtir, günahkârdır.”

Âlimler, Kur’ân-ı Kerîm’i şahsi re’yle tefsir etme yasağının şu iki gayeden birinden hâli olmayacağını belirtirler:

1- Bundan maksad, Kur’ân’la ilgili olarak seleften nakledilen ve otoritelerden işitilenler ile yetinip yeni istinbatta bulunmayı terketmek.

(12) Burada kastedilen 15 adet ilim şunlardır. Lügat, nahv, tasrîf, iştikak, me’ânî, beyân, bedî, kıraât, asleyn, esbabu’n-nüzûl, kasas, nâsih-mensûh, fıkıh, ehâdîsu’l-mübeyyine, ilmu’l-mevhibe.

2- Bu yasaklamadan maksad: “Kur’ân hakkında sadece ve sadece işitmiş olduğunu söylemek, bunlar dışında hiç konuşmamak. Bu ikincisi batıl bir iddiadır. Çünkü Ashâb-ı Kirâm hazerâtı (radıyallahu anhüm ecmain), Kur’ân’ı tefsir ettiler ve tefsirlerinde ihtilafa düştüler. Söylediklerinin hepsini Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’tan işitmiş değillerdi. Hz. Peygamber İbnu Abbas (radıyallahu anh) için: “Ey Allah’ım bunu dinde fakih kıl, Kur’ân’ın te’vilini de öğret” diye dua etmiş iken nasıl olur da “Ashab’ın te’villerinin hepsi Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ tan işitilmiş açıklamalardır” diyebiliriz? Çünkü te’vil de tenzil (Kur’ân) gibi Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)’den işitilmiş olsaydı İbnu Abbas (radıyallahu anh)’a yaptığı duada “tevili öğret” diye betahsîs zikretmesinde bir mâna kalmazdı.

Öyle ise hadiste ifâde edilen yasağın başka maksadlarını aramakta gerek var. Müteakip hadisin açıklamasında bu hususta İbnu’l-Esir’in beyân ettiği iki te’vili kaydedeceğiz.

Kütüb-ü Sitte | Hadis Ansiklopedisi Prof.Dr. İbrahim Canan