Kur’an ayetlerinin birçoğu nazil olurken, Peygamber Efendimiz (S.a.v.) uyku gibi bir halde bulunuyordu. Bu halden uyanır uyanmaz, kendisine vahyedilen ayetleri vahiy kâtiplerine yazdırıyordu.

Hatta ona karşı olanlar şöyle diyorlardı: “Tek başına bir adam dağa çıkıyor ve döndüğünde dünyanın en güzel şiirleri ile geliyor.”

İşte bu hal ispat eder ki, Kur’an Allah’ın kelamıdır. Zira bir beşerin uykusunda bir şeyler tasarladığını iddia etmek hiçbir akıllının kârı değildir.
Hele dâhilerin bile taklidini getirmekten aciz kaldığı bir kitabın, okuma yazma bilmeyen bir beşer tarafından, uyku gibi bir vaziyette yazıldığını iddia etmek, herhalde inattan ve iftiradan başka bir şey olamaz. Bu, güneşe karşı gözünü kapayarak, gece olduğunu iddia etmek gibi ahmakçasına bir hezeyandır. Güneşe gözünü kapayan sadece kendine gece yapar.

Kur’an güneşine gözünü kapayarak kendine gece yapan ey insafsızlar!
Kur’an ayetlerinin nazil olurken, Peygamber Efendimizin (S.a.v.) uyku gibi bir vaziyette bulunmasını ne ile izah edebilirsiniz?

Yoksa uykusunda yazdığını iddia ederek akıldan istifa mı edeceksiniz?
Gelin ve gözünüzü açın. Kur’an güneşi, sizin hem dünyanızı hem de ahiretinizi aydınlatsın.

Alternatif Video Seçeneği 1