"lebbeyk"

Adamın biri her gece zikreder.Ağzı tatlılaşıncaya kadar da Allah der dururdu..

tabi ki şeytan onun bu halinden mutsuz oldu ve bir gün dedi ki:

“ey çok zikreden kişi bunca “Allah” demene karşılık ,O nun lebbeyk (buradayım)demesi nerede..? sana Allah katından bir cevap bile gelmiyor.bu inatçı yüzünle ne zamana kadar Allah diyeceksin..?”

bu açıklama üzerine adamcağızın gönlü kırıldı,zikri bıraktı,başını yere koydu ve uyudu..rüyasında yeşillikler içinde Hz.Hızırı gördü

hızır ona “kendine gel..! zikretmeyi niçin bıraktın? çağırdığın addan nasıl usandın..?” dedi….

adamcağız büyük bir üzüntü içinde “lebbeyk sesi gelmiyor,kapıdan geri çevrileceğimden korkuyorum” dedi…

Hızırın açıklaması adama hızır gibi yetişti ve şeytanın verdiği vesveseyi susturdu:

“yüce Allah buyurur ki senin o “Allah” demen,bizim “lebbeyk” dememizdir.Senin o yalvarıp yakarman,dertlenmen, niyazın bizim sana haberci çavuşumuzdur.senin korkun ve aşkın,bizim lütfumuzun kemendidir.her “Yarabb”i deyişinde bir çok “lebbeyk” gizlidir…

ne muhteşem bir sevgi iletilşimidir bu ki elimizi ve gönlümüzü “Allah’ım” diye her açışımızda, “söyle kulumm,buradayım!” diyor..

böylesine bir Rahman ve Rahim’in kulu olmak,bunun da farkına varmak,bizim için ne büyük bir nasiptir!..